Η κατάθλιψη και εγώ είμαστε κολλητές!

Παλεύω μαζί της αλλά πολλές φορές μάταια. Γιατί έχω να τα βάλω με τον ίδιο μου τον εαυτό, με ανείπωτους φόβους, κρίσεις πανικού και τρέλες ιδέες που ο ίδιος μου ο εαυτός δημιουργεί.

Νιώθω να μου ξεζουμίζει όλη την όρεξη για ζωή. Πιστέψτε με, είναι άσχημο να θες να κάνεις τόσα πράγματα και να μην κάνεις τίποτα. Να βλέπεις την ζωή σου να χάνεται και μαζί της να παίρνει τα ωραιότερα χρόνια σου.

Σήμερα νιώθω λες και με έχεις ρίξει σε ένα πηγάδι που δεν ξέρω τον τρόπο να βγω από εκεί. Αλλά υπάρχουν και φορές που νιώθω να είμαι στη μέση ενός τούνελ που ενώ βλέπω την έξοδο, δεν ξέρω πως θα φτάσω εκεί.

Η κατάθλιψη φίλη μου είναι μια αρρώστια που μοιάζει με τη Λερναία Ύδρα· ένα κεφάλι κόβεις δέκα βγαίνουν. Όταν δηλαδή όλα πάνε καλά, πάντα κάτι ξεπηδάει και πάμε πάλι από την αρχή. Γι’ αυτό πολλές φορές για να επιβιώσω από τα παιχνίδια του μυαλού, κλείνω τα μάτια και αναπολώ στιγμές πραγματικής ευτυχίας ελπίζοντας πως κάποτε θα τις ξαναζήσω.

Σύμμαχός μου είναι τα κραγιόν. Ναι τα κραγιόν! Αυτά που φοράω και κοιτάζομαι στον καθρέπτη, προσπαθώντας να χαμογελάσω. Δεν το καταφέρνω πάντα, αλλά προσπαθώ… όταν ο εαυτός μου με αφήνει να δω.

0

About Author

Mary Stamouli
Mary Stamouli

Τα χαρτιά λένε ότι είμαι μια τρελό Αθηναία δημοσιογράφος που αντί να μπλοκάρω αποφάσισα να blogάρω! Λατρεύω τις τσάντες, τα παπούτσια και τα κραγιόν. Όταν δεν είμαι καλά μαγειρεύω ακούγοντας Ρέμο, τρώω πραλίνες και βλέπω Harry Potter.