Ασύνδετες σκέψεις #25

Μου είχε πει ένας γέρος κάποτε, «παιδί μου… τη μισή μας τη ζωή, μας την καταστρέφουν οι γονείς μας και την άλλη μισή τα παιδιά μας». Εγώ τότε τον κοιτούσα με απορία, τι μας λέει τώρα ρε; Κλπ κλπ. Γονείς και παιδιά λοιπόν…  μια άρρηκτα συνδεδεμένη σχέση που είναι μέσα στο παιχνίδι μιας αδικίας από την αρχή της γέννησής μας, η οποία συνεχίζεται και μετά.

του Mr. Heart

Είχα διαβάσει κάποια στιγμή για τον τρόπο που ήθελε να γεννηθεί και να ζήσει κάποιος… για έναν τύπο που ανέλυε το πόσο τέλεια και δίκαιη θα ήταν η ζωή αν τη ζούσαμε κυριολεκτικά ανάποδα. Να ξεκινούσαμε από τα γεράματα δηλαδή να καταλήγαμε νέοι και να πεθαίναμε σπερματοζωάρια με έναν υγρό καυτό και μέσα στην καύλα οργασμό! Άρα είναι όντως άδικη η ζωή αν το δεις από αυτή τη σκοπιά.

Και θα μου πεις και με το δίκιο σου, τι θες να μας πεις ρε καλλιτέχνη της ρητορείας τώρα;;;

Ότι η ζωή είναι άδικη επειδή ζούμε βαδίζοντας στο άγνωστο; Ενώ ανάποδα τι; Πάλι το άγνωστο θα ζούσαμε. Όχι φυσικά, στο άγνωστο βάδιζαν οι προηγούμενες γενιές, εμείς τουλάχιστον με τις γνώσεις μας γνωρίζουμε τόσα όσα να κλαίμε όταν θυμόμαστε τον εαυτό μας παιδιά, και να λέμε θέλω ξανά να γίνω παιδί!!! Ενώ αν ήταν ανάποδα, η αναμονή του αύριο θα ειχε καλύτερο τρόπο εξέλιξης. Πως;;; Αφού θα γύριζε από μπρος προς τα πίσω, με βάση τα σημερινά δεδομένα.

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ όμως θέλω!

Τυχεροί αυτοί που μεγάλωσαν και ακόμα είναι παιδιά, που ακόμα ονειρεύονται σαν παιδιά, αβίαστα και ιδανικά. Που νοιάζονται για το αύριο, μόνον αν έχουν να πάνε στο παιχνιδάδικο της γειτονίας για το καινούριο παιχνίδι που τους έταξαν. Άστοχο το παράδειγμα διότι ποιος ενήλικας πάει για παιχνίδια; Τι κάνω… με αυτό-διορθώνω;;;

Όσο περνάνε τα χρόνια βλέπουμε την αξία όλων, με πολυτιμότερη τελικά, το χρόνο μας! Σαν μεσήλικας πια, κοιτάζω και πίσω κάθε στιγμή και ανάμνηση, κοιτάζω και μπροστά με όση εμπειρία έχω αποκτήσει για να κάνω καλύτερο το κάθε μου αύριο… και εκεί είναι που το χάνω λίγο. Το κάθε αύριο είναι αύριο, πάω μια μέρα μπροστά, χάνω μια μέρα κάθε μέρα. Μέγα λάθος! Και τώρα που το συνειδητοποίησα δεν θέλω να ξαναχάσω άλλη μέρα, ούτε ώρα!

Σε θέλω τώρα!!!

Ξύπνησα σήμερα και ήθελα να μιλήσω με έναν αγαπημένο μου άνθρωπο που είχα μέρες να μιλήσω, είχαμε χαθεί! Έπιασα λοιπόν το διαβολεμένο εξάρτημα που όλοι έχουμε σαν προέκταση του χεριού μας και πήρα τηλεφωνο. Έκανα έναν άνθρωπο περισσότερο χαρούμενο από εμένα σήμερα και αυτό από μόνο του φτάνει για όλα!

Δώσε χαμόγελο σε έναν άνθρωπο γύρω σου και δεν θα χάσεις, η κακιά και το μίσος είναι η δύναμη των αδυνάμων, των λειψών των ανίκανων να δώσουν, των ανίκανων να αγαπήσουν, και δυστυχώς για αυτούς δεν θα αγαπηθούν και ποτέ τους.

Αλήθεια, ξέρετε πόση δύναμη κρύβει το να κάνεις έναν άνθρωπο να χαμογελάσει εξαιτίας σου; Εγώ το ξέρω, όσοι δεν το ξέρετε σας λυπάμαι! Όπως λυπάμαι τους μικρόψυχους και ειδικά τους σκ***ψυχους που μόνον ζητάνε και δεν έχουν δώσει ποτέ τους ούτε ένα ποτήρι νερό, και ακόμα χειρότερα λυπάμαι αυτούς που έδωσαν ένα ποτήρι νερό και στο τέλος στο έβγαλαν από τη μύτη. Ειδικά αυτούς τους τελευταίους να τους προσέχετε πολύ!!! Γιατί όσοι δίνουν κάτι «με το στανιό» το ζητάνε πίσω με το ίδιο σου το αίμα.

Ουστ κο***σκυλα… από αφυδάτωση θα πεθαίνω, αλλά νερό από τέτοιον άνθρωπο δεν ξαναπίνω.-
Αγαπήστε τα άντερά σας πρώτα, μερικοί μερικές, και μετά θα βρείτε το δρόμο, σκ***ψυχοι!

0

About Author

mrHeart
mrHeart